بخشی از مصائب سرمایه گذاری خارجی در ایران

بخشی از مصائب سرمایه گذاری خارجی  در ایران

بعد از اینکه  ۱۸ سال در آلمان زندگی می کردم به همراه  یکی از شریک های آلمانی ام برای  سرمایه گذاری ۲۰ میلیارد دلاری تقریبا ۱۳ ماه پیش به ایران سفر کردیم. همان ابتدا که وارد شدیم به منظور تاسیس شرکت مشترک به ثبت شرکت ها رفتیم.  به این دلیل که مقیم ایران نبودم به من اجازه ندادند کهمدیر عامل شوم و گفتند که باید حتما مقیم اینجا باشم.به همین دلیل فردی را معرفی کردیم که مقیم ایران بود، اما این بار گفتند که شریک شما به دلیل اینکه کد ملی ندارد این امکان وجود ندارد که یکی از اعضای شرکت باشد ،به منظور گرفتن کد فراگیر ، به سفارت آلمان ، وزارت خارجی ، امور اقتصاد و دارایی ، سازمان امور مالیاتی ،  و ... چندین بار رفت و آمد کردیم.بعد از اینکه ۲ ماه گذشت، شریک خارجی ام که بسیار خسته شده بود با عصبانیت به من گفت در صورتی که با این اوضاع می توانی ادامه بده وبعد به آلمان  رفت .

 

۴ ماه زمان برد تا ما موفق شدیم شرکت را ثبت نماییم. برای آغاز کردن تولیدات و خرید کارگاه و زمین به صنعت و معدن رفتیم و در آنجا به ما گفتند اگر می خواهید در  گروه یک و درمحدوده ۱۲۰ کیلومتری کار کنید حتما باید به یک  شرکت دانش بنیان تبدیل گردید. دوباره فرمهای بیشمار ، تعهد ، گواهی امضا ،و باز هم  رفت و آمدهایی که به شدت خسته کننده بود و..... ما برای اینکه در وقت صرفه جویی کنیم تصمیم گرفتیم کارهای مربوط به خرید و انتقال دستگاهها و ماشین آلات خط تولید و انتقال به کشور را تمام کنیم ،به منظور این کار آنها ما را  به اتاق بازرگانی راهنمایی کردند.

وقتی که آنجا رفتیم گفتند که حتما باید آنلاین این کار را انجام دهید. زمانی که برای انجام این کار به صورت آنلاین اقدام کردیم باز هم گواهی امضاء  و فرمهای بیشمار و سو سابقه و ...در اینجا به ما گفتند که باید اقتصادی را حتما داشته باشید.برای دریافت کد اقتصادی به امور مالیاتی رفتیم، از ما  مدارک استقرار خواستندو ما به آنها  اعلام کردیم که منتظر اعلام دانش بنیان هستیم برای خرید زمین و کارخانه . آنها قبول نکردند. بالاخره ما موفق شدیم که یک کارگاه اجارهکنیم. آنها از ما کد پستی خواستندو زمانی که ما کد پستی را به آنها دادیم ، با مشکل  اشتباه بودن کد پستی مواجه شدیم.در این زمان ما به صورت آنلاین  کد اقتصادی را  به اتاق تحویل دادیم.  ایرادهای فراوانی گرفتند و گفتند که مدارک قابل خواندن نیست و حتما باید آن  عوض شود و ... ما این کار را هم انجام دادیم. مجددا آنها از ما تقاضای  مجوز تاسیس کردند. برای اینکه مجوز تاسیس بگیریم به صنعت و معدن  رفتیم، در اینجا هم همان داستان های همیشگی؛ باز گواهی و حق تمبرو فرم ها و ..... ما رفتیم که مجوز تاسیس رابرای آنها  آپلود کنیم. وقتی که آن را آپلود کردیم به ما  گفتندکه می توانید  بیایید و مدرک هایی که آپلود نموده اید را برای ما بیاورید،ما از آن ها پرسیدیم که   آنلاین بود که ؟! پس چه شد.آنها گفتند که روال این است که مرحله اول !و مرحله دوم را به اینجا بیاورید.خلاصه  ما مدارک را به آنها تحویل دادیم ؛ آنها به ما گفتندکه  مدیر عامل  باید فوق لیسانس داشته باشد. ثبت  دکترای تخصصی من را  قبول نکردو ما برای بار سوم  مدیرعامل را  عوض کردیم.

بخشی از مصائب سرمایه گذاری خارجی در ایران

به گفته آنها ما منتظر  روزنامه رسمی می ماندیم .بعد از اینکه روزنامه رسمی آمد به ما گفتند باید  امور مالیاتی عدم بدهی ماده ۱۳۱را  به ما تحویل دهید. در صورتی که ما  همه مدارم را از آنجا آورده بودیم آنها گفتندکه این مدارک برای مرحله بعد می باشد .زمانی که رفتیم عدم بدهی ماده 131 را بگیریم دوباره کلی دفترچه ، فرمها و.. به ما دادند تا ما آن ها را پر کنیم. ما فرم ها و دفترچه را تکمیل کردیم. گفتند باید امضای تمام مدیران  در دفترخانه ثبت شود و ما مجبور شدیم دوباره شریک خارجی را بیاوری. دفتر خانه آنجا کسی که  خارجی باشد را قبول نمی کرد. برای چندمین باردفترچه را در اختیار امور خارجی ، سفارتها و ...   گذاشتیم. در آنجا در قسمت اتاق بازرگانیاز ما درخواست  حساب جاری و دسته چک شرکت را کردند. ما به  بانک مراجعه کردیم .آنها  برای شرکت هایی که تبعه خارجی داشته باشند  افتتاح حساب نمی کردند. ما به اجبار  باید دوباره می رفتیم  وزارت خارجی ، سفارتها و....بالاخره ما چک به آنها دادیم. به منظور استفاده از تجهیزات مخابراتی ، برای ما تاییدیه مخابرات لازم بود. مخابرات از ما رتبه بندی انفورماتیک خواست. ما دوباره به  فرمها و مدارک و ... بخوردیم. به ما گفتند باید صبر کنید و منتظر خبر ما بمانید. واقعا خسته شده بودیم اما چاره ای نبود ادامه دادیم.همه جا از ما تقاضای صبر می کردند. معاونت علمی از ما زمان می خواست تا بتواند کمسیون را برگزار کند ، ما حتی برای  استعلام گرفتن ثبت اختراع هم باید صبوری می کردیم و من می دانم که این صبر هیچ پایانی نخواهد داشت!

کشور های همسایه ما دبی ، ترکیه و جمهوری آذربایجان برای افراد خارجی  که دارای دانش فنی و تکنولوژی های به روزهستند وقصد دارند  در کشورشان سرمایه گذاری کنند، فرش قرمز پهن می کنند. با  شرایطی که در حال حاضر در اینجا وجود دارد ، هیچوقت سرمایه گذار خارجی برای کاری که  سالم  باشد ویا حتی به وجود آوردن  اشتغال وارد  ایران نمی شود.

 

مشاوره تغییر کاربری اراضی زراعی , مشاوره اخذ موافقت محیط زیست.